دم را دریابیم [۱۴۳-۱۰۸]
رباعی ۱۳۴ خیام
با باده نشین که مُلْکِ محمود این است
وَزْ چنگ شنو که لحنِ داوود این است
از آمده و رفته دگر یاد مکن
حالی خوش باش زانکه مقصود این است
قافیه و ردیف
نتیجهٔ پیشنهادی
- شمار مصرعهای بررسیشده کم است
پایان مصرعها
- استاست
- مکناست
