عقل، بندِ رَه‌روان و عاشقان‌ست، ای پسر
بند بشکن، رَه عیان اندر عیان‌ست، ای پسر
۱عقل، بند و دل، فریب و تن، غرور و جان، حجاب
راه ازین جمله گرانی‌ها نهان‌ست، ای پسر
۲چون ز عقل و جان و دل برخاستی بیرون شدی
این یقین و این عیان هم در گمان‌ست، ای پسر
۳مرد کو از خود نرفتست او نه مردست، ای پسر
عشق کان از جان نباشد آفسان‌ست، ای پسر
۴سینهٔ خود را هدف کن پیش تیر حکم او
هین، که تیر حکم او اندر کمان‌ست، ای پسر
۵سینه‌ای کز زخم تیر جذبهٔ او خسته شد
بر جبین و چهرهٔ او صد نشان‌ست، ای پسر
۶گر رَوی بر آسمان هفتمین ادریس‌وار
عشق جانان سخت نیکو نردبان‌ست، ای پسر
۷هر طرف که کاروانی ناز نازان می‌رود
عشق را بنگر که قبلهٔ کاروان‌ست، ای پسر
۸سایه افکندست عشقش همچو دامی بر زمین
عشقِ چون صیّاد او بر آسمان‌ست، ای پسر
۹عشق را از من مپرس، از کس مپرس، از عشق پرس
عشق در گفتن چو ابر درفشان‌ست، ای پسر
۱۰ترجمانیْ من و صد چون منش محتاج نیست
در حقایق عشقْ خود را ترجمان‌ست، ای پسر
۱۱عشق کار خفتگان و نازکان نرم نیست
عشق کار پُردلان و پهلوان‌ست، ای پسر
۱۲هر کی او مر عاشقان و صادقان را بنده شد
خسرو و شاهنشه و صاحب‌قران‌ست، ای پسر
۱۳این جهان پرفسون از عشق تا نفریبدت
کین جهان بی‌وفا از تو جهان‌ست، ای پسر
۱۴بیت‌های این غزل گر شد دراز از وصل‌ها
پرده دیگر شد ولی معنی همان‌ست، ای پسر
۱۵هین، دهان بربند و خامُش کن ازین پس چون صدف
کین زبانت در حقیقت خصم جان‌ست، ای پسر
۱۶
