غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۱۵۰ مولانا

شاعر
مولانا
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

به خدمت لبت آمد به انتجاع شکر

که از لب شکرین بخش یک دو صاع شکر

۱

تو ارتقا به سخا جو مگو نه گو آری

نظر مکن که نیی یافت ارتفاع شکر

۲

لب تو است که شکر ز عین او روید

نه منتظر که رسید نسیه از بقاع شکر

۳

شکر به وقت شکر خوردنت نصیبی یافت

که بر مذاق دهان‌ها بود مطاع شکر

۴

ببسته‌ای دو لب امروز زان همی‌ترسم

که از غم تو بماند ز انتفاع شکر

۵

زهی نبات که دارد لب تو کز وی شد

امیر جمله نباتات بی‌نزاع شکر

۶

دهان ببندم و بسته شکر همی‌خایم

که تا به جان برسد خوش به ابتلاع شکر

۷

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

ردیف: شکرقافیه: ـاع۷ از ۷ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

پایان مصرع‌ها

  1. شکرشکر
  2. آریشکر
  3. رویدشکر
  4. یافتشکر
  5. همی‌ترسمشکر
  6. شدشکر
  7. همی‌خایمشکر

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ مولانا

۶٬۳۲۹ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۳٬۲۳۰ شعر) قرار دارد.