غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۲۳۰ مولانا

شاعر
مولانا
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)

جانم به چه آرامد ای یار به آمیزش

صحت به چه دریابد بیمار به آمیزش

۱

هر چند به بر گیری او را نبود سیری

دانی به چه بنشیند این بار به آمیزش

۲

آن تشنه ده روزه کی به شود از کوزه

الا که کند آبش خوش خوار به آمیزش

۳

در وصل تو می‌جوید وز شرم نمی‌گوید

کامسال طرب خواهد چون پار به آمیزش

۴

کاری که کند بنده تقدیر زند خنده

کای خفته بجو آخر این کار به آمیزش

۵

زیرا که به آمیزش یک خشت شود قصری

زیرا که شود جامه یک تار به آمیزش

۶

اندر چمن عشقت شمس الحق تبریزی

صد گلشن و گل گردد یک خار به آمیزش

۷

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

ردیف: به آمیزشقافیه: ـار۷ از ۷ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

  • با حروف قافیهٔ منبع هم‌خوان نیست

پایان مصرع‌ها

  1. آمیزشآمیزش
  2. سیریآمیزش
  3. کوزهآمیزش
  4. نمی‌گویدآمیزش
  5. خندهآمیزش
  6. قصریآمیزش
  7. تبریزیآمیزش

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ مولانا

۶٬۳۲۹ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۳٬۲۳۰ شعر) قرار دارد.