تو گواه باش خواجه که ز توبه توبه کردم
بشکست جام توبه چو شراب عشق خوردم
۱به جمال بی‌نظیرت به شراب شیرگیرت
که به گرد عهد و توبه نروم دگر نگردم
۲به لب شکرفشانت به ضمیر غیب دانت
که نه سخره جهانم نه زبون سرخ و زردم
۳به رخ چو آفتابت به حلاوت خطابت
که هزارساله ره من ز ورای گرم و سردم
۴به هوای همچو رخشت به لوای روح بخشت
که به جز تو کس نداند که کیم چگونه مردم
۵به سعادت صباحت به قیامت صبوحت
که سجل آسمان را به فر تو درنوردم
۶هله ای شه مخلد تو بگو به ساقی خود
چو کسی ترش درآید دهدش ز درد در دم
۷هله تا دوی نباشد کهن و نوی نباشد
که در این مقام عشرت من از آن جمع فردم
۸بدهش از آن رحیقی که شود خوشی عشیقی
که ز مستی و خرابی برهد ز عکس و طردم
۹نه در او حسد بماند نه غم جسد بماند
خوش و پاک بازآید به سوی بساط نردم
۱۰به صفا مثال زهره به رضا به سان مهره
نه نصیبه جو نه بهره که ببردم و نبردم
۱۱بپریده از زمانه ز هوای دام و دانه
که در این قمارخانه چو گواه بی‌نبردم
۱۲پس از این خموش باشم همه گوش و هوش باشم
که نه بلبلم نه طوطی همه قند و شاخ وردم
۱۳
