چو غلام آفتابم هم از آفتاب گویم
نه شبم نه شب پرستم که حدیث خواب گویم
۱چو رسول آفتابم به طریق ترجمانی
به نهان از او بپرسم به شما جواب گویم
۲به قدم چو آفتابم به خرابه‌ها بتابم
بگریزم از عمارت سخن خراب گویم
۳به سر درخت مانم که ز اصل دور گشتم
به میانه قشورم همه از لباب گویم
۴من اگر چه سیب شیبم ز درخت بس بلندم
من اگر خراب و مستم سخن صواب گویم
۵چو دلم ز خاک کویش بکشیده است بویش
خجلم ز خاک کویش که حدیث آب گویم
۶بگشا نقاب از رخ که رخ تو است فرخ
تو روا مبین که با تو ز پس نقاب گویم
۷چو دلت چو سنگ باشد پر از آتشم چو آهن
تو چو لطف شیشه گیری قدح و شراب گویم
۸ز جبین زعفرانی کر و فر لاله گویم
به دو چشم ناودانی صفت سحاب گویم
۹چو ز آفتاب زادم به خدا که کیقبادم
نه به شب طلوع سازم نه ز ماهتاب گویم
۱۰اگرم حسود پرسد دل من ز شکر ترسد
به شکایت اندرآیم غم اضطراب گویم
۱۱بر رافضی چگونه ز بنی قحافه لافم
بر خارجی چگونه غم بوتراب گویم
۱۲چو رباب از او بنالد چو کمانچه رو درافتم
چو خطیب خطبه خواند من از آن خطاب گویم
۱۳به زبان خموش کردم که دل کباب دارم
دل تو بسوزد ار من ز دل کباب گویم
۱۴
