وقت آن شد که به زنجیر تو دیوانه شویم
بند را برگسلیم از همه بیگانه شویم
۱جان سپاریم دگر ننگ چنین جان نکشیم
خانه سوزیم و چو آتش سوی میخانه شویم
۲تا نجوشیم از این خنب جهان برناییم
کی حریف لب آن ساغر و پیمانه شویم
۳سخن راست تو از مردم دیوانه شنو
تا نمیریم مپندار که مردانه شویم
۴در سر زلف سعادت که شکن در شکن است
واجب آید که نگونتر ز سر شانه شویم
۵بال و پر باز گشاییم به بستان چو درخت
گر در این راه فنا ریخته چون دانه شویم
۶گرچه سنگیم پی مهر تو چون موم شویم
گرچه شمعیم پی نور تو پروانه شویم
۷گرچه شاهیم برای تو چو رخ راست رویم
تا بر این نطع ز فرزین تو فرزانه شویم
۸در رخ آینه عشق ز خود دم نزنیم
محرم گنج تو گردیم چو پروانه شویم
۹ما چو افسانه دل بی‌سر و بی‌پایانیم
تا مقیم دل عشاق چو افسانه شویم
۱۰گر مریدی کند او ما به مرادی برسیم
ور کلیدی کند او ما همه دندانه شویم
۱۱مصطفی در دل ما گر ره و مسند نکند
شاید ار ناله کنیم استن حنانه شویم
۱۲نی خمش کن که خموشانه بباید دادن
پاسبان را چو به شب ما سوی کاشانه شویم
۱۳
