غزل شمارهٔ ۲۰۰۸ مولانا

قافیه: ـمان۶ از ۶ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

«» به واژهٔ پیش از خود چسبیده است؛ ممکن است نشانهٔ جمع یا پسوند دستوری باشد نه ردیفی جدا. تشخیص نهایی با تحلیل ادبیِ انسانی است.

• پایان مشترک ممکن است فقط یک پسوند دستوری باشد

پایان مصرع‌ها

1. آخرزمانمردمان
2. زدندآسمان
3. غمغمان
4. بگداختهریسمان
5. نماندترکمان
6. شدگمان

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.