غزلیات

غزل شمارهٔ ۲۱۷۱ مولانا

شاعر
مولانا
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)

گشته‌ست طپان جانم ای جان و جهان برگو

هین سلسله درجنبان ای ساقی جان برگو

۱

سلطان خوشان آمد و آن شاه نشان آمد

تا چند کشی گوشم ای گوش کشان برگو

۲

سری است سمندر را ز آتش بنمی سوزد

جانی است قلندر را نادرتر از آن برگو

۳

بنگر حشر مستان از دست بنه دستان

با رطل گران پیش آ با ضرب گران برگو

۴

زان غمزه چون تیرش و ابروی کمان گیرش

اسرار سلحشوری با تیر و کمان برگو

۵

برگو هله جان برگو پیش همگان برگو

و آن نکته که می‌دانی با او پنهان برگو

۶

از جام رحیق او مست است عشیق او

پیغام عقیق او ای گوهر کان برگو

۷

من بی‌زبر و زیرم در پنجه آن شیرم

ز احوال جهان سیرم ز احوال فلان برگو

۸

زیر است نوای غم و اندرخور شادی بم

یک لحظه چنین برگو یک لحظه چنان برگو

۹

خورشید معینت شد اقبال قرینت شد

مقصود یقینت شد بی‌شک و گمان برگو

۱۰

چون بگذری ای عارف زین آب و گل ناشف

زان سو مثل هاتف بی‌نام و نشان برگو

۱۱

در عالم جان جا کن در غیب تماشا کن

رویی به روان‌ها کن زین گرم روان برگو

۱۲

من بیخود و سرمستم اینک سر خم بستم

ای شاه زبردستم بی‌کام و دهان برگو

۱۳

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

ردیف احتمالی: برگوقافیه: ـان۱۲ از ۱۳ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

«برگو» به واژهٔ پیش از خود چسبیده است؛ ممکن است نشانهٔ جمع یا پسوند دستوری باشد نه ردیفی جدا. تشخیص نهایی با تحلیل ادبیِ انسانی است.

  • پایان مشترک ممکن است فقط یک پسوند دستوری باشد
  • برخی مصرع‌ها از الگو پیروی نمی‌کنند

پایان مصرع‌ها

  1. برگوبرگو
  2. آمدبرگو
  3. سوزدبرگو
  4. دستانبرگو
  5. گیرشبرگو
  6. برگوبرگو
  7. اوبرگو
  8. شیرمبرگو
  9. بمبرگو
  10. شدبرگو
  11. ناشفبرگو
  12. کنبرگو
  13. بستمبرگو

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ مولانا

۶٬۳۲۹ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۳٬۲۳۰ شعر) قرار دارد.