غزلیات

غزل شمارهٔ ۲۱۹۴ مولانا

شاعر
مولانا
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)

آن وعده که کرده‌ای مرا کو

این جا منم و تو وانما کو

۱

با جمله پلاس خوش نباشد

آن عهد پلاس را وفا کو

۲

لب بسته چو بوبک ربابی

آن داد و گشاد و آن عطا کو

۳

ای وعده تو چو صبح صادق

آن شمع و چراغ و آن ضیا کو

۴

تا چند ز ناسزا و دشنام

آن دلداری و آن سزا کو

۵

خیزید به سوی من کشیدش

ای طایفه یاری شما کو

۶

ای سنگ دلان جواب گویید

کان کان عقیق و کیمیا کو

۷

یا سحر نمود و چشم ما بست

آن ساحر و آن گره گشا کو

۸

یا پر بگشاد و در هوا رفت

ای مرغ ضمیر آن هوا کو

۹

والله که نرفت و رفتنی نیست

ماییم ز خویش رفته ما کو

۱۰

ماکو به همان طرف که انداخت

ای در کف صنع ما چو ماکو

۱۱

هین مشک سخن بنه به جو رو

می‌خواندت آب کان سقا کو

۱۲

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

ردیف: کوقافیه: ـا۱۱ از ۱۲ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

  • برخی مصرع‌ها از الگو پیروی نمی‌کنند

پایان مصرع‌ها

  1. کوکو
  2. نباشدکو
  3. ربابیکو
  4. صادقکو
  5. دشنامکو
  6. کشیدشکو
  7. گوییدکو
  8. بستکو
  9. رفتکو
  10. نیستکو
  11. انداختماکو
  12. روکو

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ مولانا

۶٬۳۲۹ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۳٬۲۳۰ شعر) قرار دارد.