غزلیات

غزل شمارهٔ ۲۳۶۰ مولانا

شاعر
مولانا
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)

ای نقد تو را زکات نسیه

بازآ ز خدا جزات نسیه

۱

آید ز خدا جزای خیرت

در نقد بلا نجات نسیه

۲

پیش از تو جهات نقد بوده‌ست

از شومی تو جهات نسیه

۳

این دولت تازه بی‌تو بادا

ای طلعت تو بیات نسیه

۴

زیرا که به فال نحس هستت

مرگ نقد و حیات نسیه

۵

بر تو همه چیز نسیه بادا

الا نبود ممات نسیه

۶

چون جرم تو نقد و توبه نسیه‌ست

دادت امشب برات نسیه

۷

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

ردیف احتمالی: نسیهقافیه: ـات۷ از ۷ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

«نسیه» به واژهٔ پیش از خود چسبیده است؛ ممکن است نشانهٔ جمع یا پسوند دستوری باشد نه ردیفی جدا. تشخیص نهایی با تحلیل ادبیِ انسانی است.

  • پایان مشترک ممکن است فقط یک پسوند دستوری باشد

پایان مصرع‌ها

  1. نسیهنسیه
  2. خیرتنسیه
  3. بوده‌ستنسیه
  4. بادانسیه
  5. هستتنسیه
  6. بادانسیه
  7. نسیه‌ستنسیه

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ مولانا

۶٬۳۲۹ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۳٬۲۳۰ شعر) قرار دارد.