ز گزاف ریز باده که تو شاه ساقیانی
تو نه‌ای ز جنس خلقان تو ز خلق آسمانی
۱دو هزار خنب باده نرسد به جرعه تو
ز کجا شراب خاکی ز کجا شراب جانی
۲می و نقل این جهانی چو جهان وفا ندارد
می و ساغر خدایی چو خداست جاودانی
۳دل و جان و صد دل و جان به فدای آن ملاحت
جز صورتی که داری تو به خاکیان چه مانی
۴بزن آتشی که داری به جهان بی‌قراری
بشکاف ز آتش خود دل قبه دخانی
۵پر و بال بخش جان را که بسی شکسته پر شد
پر و بال جان شکستی پی حکمتی که دانی
۶سخنم به هوشیاری نمکی ندارد ای جان
قدحی دو موهبت کن چو ز من سخن ستانی
۷که هر آنچ مست گوید همه باده گفته باشد
نکند به کشتی جان جز باده بادبانی
۸مددی که نیم مستم بده آن قدح به دستم
که به دولت تو رستم ز ملولی و گرانی
۹هله ای بلای توبه بدران قبای توبه
بر تو چه جای توبه که قضای ناگهانی
۱۰تو خراب هر دکانی تو بلای خان و مانی
زه کوه قاف گیری چو شتر همی‌کشانی
۱۱عجب آن دگر بگویم که به گفت می‌نیاید
تو بگو که از تو خوشتر که شه شکربیانی
۱۲
