صنما خرگه توم که بسازی و برکنی
قلمی‌ام به دست تو که تراشی و بشکنی
۱منم آن شقه علم که گهم سرنگون کنی
و گهی بر فراز کوه برآری و برزنی
۲منم آن ذره هوا که در این نور روزنم
سوی روزن از آن روم که تو بالای روزنی
۳هله ذره مگو مرا چو جهان گیر خود مرا
دو جهان بی‌تو آفتاب کجا یافت روشنی
۴همگی پوستم هله تو مرا مغز نغز گیر
همه خشک‌اند مغزها چو نبخشی تو روغنی
۵اگرم شاه و بی‌توام چه دروغست ما و من
و گرم خاک و با توام چه لطیفست آن منی
۶به تو نالم تو گوییم که تو را دور کرده‌ام
که ببینم در این هوا که تو ذره چه می‌کنی
۷به یکی ذره آفتاب چرا مشورت کند
تو بکش هم تو زنده کن بکن ای دوست گردنی
۸تو چه می داده‌ای به دل که چپ و راست می‌فتد
و گهی نی چپ و نه راست و نه ترس و نه ایمنی
۹
