آمده‌ام که تا به خود گوش کِشان کِشانمت
بی‌دل و بی‌خودت کنم در دل و جان نِشانمت
۱آمده‌ام بهارِ خوش پیشِ تو ای درختِ گل
تا که کنار گیرمت، خوش خوش و می‌‌فِشانمت
۲آمده‌ام که تا تو را جلوه دَهَم در این سَرا
همچو دعای عاشقان فوقِ فلک رِسانمت
۳آمده‌ام که بوسه‌ای از صَنَمی ربوده‌ای
بازبده به خوشدلی خواجه که واسِتانمت
۴گُل چه بُوَد که کُل تویی ناطقِ اَمرِ قُل تویی
گَر دِگرَی نَداندَت چون تو مَنی بِدانمت
۵جان و رَوانِ مَن تویی فاتحه خوانِ مَن تویی
فاتحه شو تو یِک سَری تا که به دِل بِخوانمت
۶صیدِ منی شکارِ من گَرچه ز دام جَسته‌ای
جانبِ دام باز رو وَر نَروی بِرانمت
۷شیر بِگفت مَر مَرا نادره آهوی برو
در پیِ مَن چه می‌دَوی تیز که بَردَرانمت
۸زخم پَذیر و پیش رو چون سپرِ شُجاعَتی
گوش به غیر زِه مَده تا چو کَمان خَمانمت
۹از حدِ خاک تا بَشر چَند هزار مَنزلست
شهر به شهر بُردمت بر سَرِ رَه نَمانمت
۱۰هیچ مَگو و کَف مَکُن سَر مَگُشای دیگ را
نیک بجوش و صَبر کُن زانکِ هَمی پَزانمت
۱۱نی که تو شیرزاده‌ای دَر تَنِ آهوی نَهان
مَن ز حِجاب آهوی یک رَهه بُگذرانمت
۱۲گوی مَنی و می‌دَوی دَر چوگانِ حُکمِ مَن
در پی تو هَمی دَوَم گرچه که می‌دَوانمت
۱۳
