در دو جهان لطیف و خوش، همچو امیر ما کجا
ابروی او گره نشد، گرچه که دید صد خطا
۱چشم گشا و رو نگر، جرم بیار و خو نگر
خوی چو آب جو نگر، جمله طراوت و صفا
۲من ز سلام گرم او، آب شدم ز شرم او
وز سخنان نرم او، آب شوند سنگ‌ها
۳زهر به پیش او ببر، تا کندش به از شکر
قهر به پیش او بنه، تا کندش همه رضا
۴آب حیات او ببین، هیچ مترس از اجل
در دو در رضای او، هیچ ملرز از قضا
۵سجده کنی به پیش او، عزت مسجدت دهد
ای که تو خوار گشته‌ای، زیر قدم چو بوریا
۶خواندم امیر عشق را، فهم بدین شود تو را
چونک تو رهن صورتی، صورت توست ره نما
۷از تو دل ار سفر کند، با تپش جگر کند
بر سر پاست منتظر، تا تو بگوییش بیا
۸دل چو کبوتری اگر، می‌بپرد ز بام تو
هست خیال بام تو، قبله جانش در هوا
۹بام و هوا توی و بس، نیست روی بجز هوس
آب حیات جان توی، صورت‌ها همه سقا
۱۰دور مرو سفر مجو، پیش تو است ماه تو
نعره مزن که زیر لب، می‌شنود ز تو دعا
۱۱می‌شنود دعای تو، می‌دهدت جواب او
کای کر من کری بهل، گوش تمام برگشا
۱۲گر نه حدیث او بدی، جان تو آه کی زدی
آه بزن که آه تو، راه کند سوی خدا
۱۳چرخ زنان بدان خوشم، کآب به بوستان کشم
میوه رسد ز آب جان، شوره و سنگ و ریگ را
۱۴باغ چو زرد و خشک شد، تا بخورد ز آب جان
شاخ شکسته را بگو، آب خور و بیازما
۱۵شب برود بیا به گه، تا شنوی حدیث شه
شب همه شب مثال مه، تا به سحر مشین ز پا
۱۶
