چه نیکبخت کسانی که اهل شیرازند
که زیر بال همای بلندپروازند
۱به روزگار همایون خسرو عادل
که گرگ و میش به توفیق او هم‌آوازند
۲مظفرالدین سلجوقشاه کز عدلش
روان تکله و بوبکر سعد می‌نازند
۳خدای را به تو خلق نعمتیست چنان
کز او به شکر دگر نعمتش نپردازند
۴سزای خصم تو گیتی دهد که سنگ خلاف
از آسمان به سر خویشتن بیندازند
۵بلاغت ید بیضای موسی عمران
به کید سحر چه ماند که ساحران سازند؟
۶دعای صالح و صادق رقیب جان تو باد
که اهل پارس به صدق و صلاح ممتازند
۷
