تن‌پرستی زیردستِ خاک می‌سازد مرا
بی‌خودی تاجِ سرِ افلاک می‌سازد مرا
۱در گره دایم نخواهد ماند کارم چون صدف
شوخیِ گوهر گریبان‌چاک می‌سازد مرا
۲گر‌چه چون سوزن گرانی بر زمینم دوخته است
جذبهٔ آهن‌ربا چالاک می‌سازد مرا
۳مدتی شد بار بیرون برده‌ام زین آسیا
گردشِ افلاک کی غمناک می‌سازد مرا
۴گر نپردازم به خون چون سیل، جای طعن نیست
گردِ راه از چهرهٔ دریا پاک می‌سازد مرا
۵گرم می‌سازد دلِ افسرده را زخمِ زبان
آتشِ بی‌مایه‌ام، خاشاک می‌سازد مرا
۶پیشِ آبِ زندگی گر مُهر بردارم ز لب
غیرتِ همت، دهن پُرخاک می‌سازد مرا
۷فرصتِ خاریدنِ سر کو، که عشقِ سنگدل
از گریبان حلقهٔ فتراک می‌سازد مرا
۸نیست بر خاطر غبار از رهگذار گریه‌ام
خاکسارم، دیدهٔ نمناک می‌سازد مرا
۹اشکِ تاک از می‌پرستی عذر‌خواهِ من بس است
این رگِ ابر از گناهان پاک می‌سازد مرا
۱۰دانهٔ من پشتِ پا بر خرمنِ گردون زده است
این رگِ ابر از گناهان پاک می‌سازد مرا
۱۱دانهٔ من پشتِ پا بر خرمنِ گردون زده است
کی شکارِ خود جهان خاک می‌سازد مرا
۱۲گر چنین بر خشک بندد کشتیِ من زهدِ خشک
بینوا از برگ چون مسواک می‌سازد مرا
۱۳پیچ و تابی کز خطِ او در رگِ جانِ من است
جوهرِ آیینهٔ ادراک می‌سازد مرا
۱۴صائب از افسردگی خون در رگِ من مرده است
کاوشِ مژگانِ آن بی‌باک می‌سازد مرا
۱۵
