مبین گستاخ در رویش چو مشک اندود می‌گردد
که خال او ز خط زنبور خاک‌آلود می‌گردد
۱ز سودا در دماغم نکهت گل دود می‌گردد
به چشمم سرو بستان تیغ زهرآلود می‌گردد
۲خموشی سوخت در دل ریشه آه ندامت را
اگرچه دود بیش از روزن مسدود می‌گردد
۳مکن از آه دردآلود منع من درین مجلس
که مجمر بار خاطرهاست چون بی‌دود می‌گردد
۴میندیش از سپهر و حمله او چون شدی عاشق
که در خورشید عشق این سایه‌ها نابود می‌گردد
۵بغل وا کرده می‌تازد به استقبال مرگ خود
دل هرکس به مرگ دیگری خشنود می‌گردد
۶ز خامی دل ندارد اضطراب از عشق او، ورنه
کباب پخته از پهلو به پهلو زود می‌گردد
۷نمی‌دانم کدامین صید فرصت جسته از دامش
که دل در سینه‌ام چون شیر خشم‌آلود می‌گردد
۸چنین کز بندگی چون بنده کاهل گریزانی
کجا در دل ترا اندیشه معبود می‌گردد؟
۹به من این نکته چون قندیل از محراب روشن شد
که از خود هرکه خالی می‌شود مسجود می‌گردد
۱۰به راه آرد من سرگشته را رهبر، نمی‌داند
که هر سر گشته گرد کعبه مقصود می‌گردد
۱۱منه بر ذره‌ای، ای بی‌بصر انگشت گستاخی
که می‌لرزد دل خورشید تا موجود می‌گردد
۱۲گزیند هرکه سود دیگران را بر زیان خود
به اندک فرصتی صائب زیانش سود می‌گردد
۱۳
