نمک داغ مرا چون مرهم کافور می‌سازد
که از بادام تلخی دور، چشم شور می‌سازد
۱خط از مشق پریشان چهره را بی‌نور می‌سازد
که جوهر صیقل آیینه را مستور می‌سازد
۲سر بی‌مغز مجنون را به سامان شور می‌سازد
کدوی پوچ را پر شهد این زنبور می‌سازد
۳نمی‌آید ز هر لرزنده‌جانی حرف حق گفتن
کمان دار را زه جرأت منصور می‌سازد
۴مگر گل زخمی از شمشیر آن کان ملاحت شد؟
که شور بلبلان زخم مرا ناسور می‌سازد
۵مخور از دور باش ای محفل‌آرا بر دماغ ما
که ما را از حریمش دل تپیدن دور می‌سازد
۶سخن در پایه پستی نمی‌ماند سخنور را
سلیمان دست خود را پایتخت مور می‌سازد
۷به جوش خون درین فصل بهار امیدها دارم
که می پرزور چون شد خشت از خم دور می‌سازد
۸یکی صد می‌شود از گرد لشکر نخوت شاهان
غبار خط مشکین حسن را مغرور می‌سازد
۹نمی‌گردد ملایم چون ز آهم آن کمان‌ابرو؟
کمان سخت را آتش اگر کم زور می‌سازد
۱۰چراغ عقل را خاموش سازد نفس ظلمانی
گدای دوربین فرزند خود را کور می‌سازد
۱۱مپیچ از غنچه خسبی سر که این اکسیر خرسندی
سر زانوی وحدت را کنار حور می‌سازد
۱۲ز زاد آخرت غافل مشو تا فرصتی داری
که برگ عیش زیر خاک پنهان مور می‌سازد
۱۳قناعت کن به شهد خامشی آرام اگر خواهی
که حرف پوچ سر را خانه زنبور می‌سازد
۱۴به شیرینی بدل شد تلخی بادام از شوری
نمک را چرب نرمی مرهم کافور می‌سازد
۱۵ز خاموشی شود کیفیت گفتار روزافزون
خم سربسته صائب باده را پرزور می‌سازد
۱۶
