خیال روی تو از دل به در نمی‌آید
که خودپرست ز آیینه بر نمی‌آید
۱نمی‌کند دل بی‌تاب من نفس را راست
نهال قامت او تا به بر نمی‌آید
۲لب شکایت من از وصال بسته نشد
رفوی زخم ز موی کمر نمی‌آید
۳چنان ز حسن گلوسوز شد جهان خالی
که بوی سوختگی از جگر نمی‌آید
۴در آن حریم که آیینه‌طلعتی باشد
نفس ز مردم آگاه برنمی‌آید
۵ازآن ز راز خرابات خلق بی‌خبرند
که با خبر کس از آنجا به در نمی‌آید
۶علاج تنگی راه درشت همواری است
که پای رشته به سنگ از گهر نمی‌آید
۷جز این که گرد برآرد ز خاکدان وجود
دل رمیده به کار دگر نمی‌آید
۸سخن به لب نرسد بی‌سخن‌کشی صائب
گهر به پای خود از بحر برنمی‌آید
۹
