غزلیات

غزل شمارهٔ ۷۵۵ صائب

شاعر
صائب
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

از نان و آب نیست بقا و ثبات ما

باشد ز درد و داغ محبت حیات ما

۱

یارب نصیب سوخته جانان عشق کن

ته جرعه ای که مانده ز آب حیات ما

۲

از سعی، راه عشق به پایان نمی رسد

در ترک کوشش است طریق نجات ما

۳

در دل هزار عقده ز افلاک داشتیم

حل شد به یک پیاله می مشکلات ما

۴

قد راست تا قیام قیامت نمی کند

افتاد هر که از نظر التفات ما

۵

افتاده است چاشنی عشق ما بلند

در شیشه سپهر نگنجد نبات ما

۶

دیدیم تا یگانگی ذات با صفات

شد محو در تصور ذاتش صفات ما

۷

محراب ماست روی به هر جانب آوریم

زان بی جهت، شده است یکی تا جهات ما

۸

صائب سیاهکاری ما را حساب نیست

روی زمین سیاه شد از سیئات ما

۹

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

ردیف احتمالی: ماقافیه: ـات۹ از ۹ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

«ما» به واژهٔ پیش از خود چسبیده است؛ ممکن است نشانهٔ جمع یا پسوند دستوری باشد نه ردیفی جدا. تشخیص نهایی با تحلیل ادبیِ انسانی است.

  • پایان مشترک ممکن است فقط یک پسوند دستوری باشد

پایان مصرع‌ها

  1. ماما
  2. کنما
  3. رسدما
  4. داشتیمما
  5. کندما
  6. بلندما
  7. صفاتما
  8. آوریمما
  9. نیستما

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ صائب

۹٬۸۷۴ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۶٬۹۹۵ شعر) قرار دارد.