به دوش توکل منه بار خود را
ولی نعمت خویش کن کار خود را
۱گره زن به سر رشته طول امل را
بدل کن به تسبیح زنار خود را
۲مگیر از لب خویش مهر خموشی
مکن رخنه دیوار گلزار خود را
۳مکن سر گرانی به ارباب حاجت
مکن بار افتادگان بار خود را
۴حساب خود اینجا کن، آسوده دل شو
میفکن به روز جزا کار خود را
۵نگردد خجل از محک سیم خالص
مصفا کن از رزق، کردار خود را
۶تواضع بود پشتبان قصر تن را
به پستی نگه دار دیوار خود را
۷به درویش ده توشه آن جهان را
به منزل ببر بی تعب بار خود را
۸ز دندان ترا داده اند آسیایی
که سازی ملایم تو گفتار خود را
۹تو آن روز صائب ز ارباب حالی
که سازی چو گفتار، کردار خود را
۱۰
