غزلیات

غزل شمارهٔ ۹۷۷ صائب

شاعر
صائب
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

عیب نادان در زمان خامشی گویاترست

پسته بی مغز در لب بستگی رسواترست

۱

گردش پرگار موقوف سکون مرکزست

هر که در دامن کشد پا آسمان پیماترست

۲

شهرت مجنون ز عشق کوهکن پامال شد

سیل در کهسارها از دشت پرغوغاترست

۳

دست دولت گرچه در ظاهر بلند افتاده است

در گشاد کارها دست دعا بالاترست

۴

رفت هر کس را به پا خاری کند سوزن علاج

می خورد خون بیشتر هر کس که او بیناترست

۵

دیده ما بی نیازان نیست بر احسان چرخ

یک سر و گردن ز مینا این قدح رعناترست

۶

نیست مریم را به گفتار مسیحا احتیاج

روی شرم آلود او بی گفتگو گویاترست

۷

چشم پوشیدن بود مشاطه رخسار زشت

هر که پوشد دیده از وضع جهان بیناترست

۸

دعوی دانش بود صائب به نادانی دلیل

هر که نادان می شمارد خویش را داناترست

۹

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

قافیه: ـاترست۹ از ۹ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

پایان مصرع‌ها

  1. گویاترسترسواترست
  2. مرکزستپیماترست
  3. شدپرغوغاترست
  4. استبالاترست
  5. علاجبیناترست
  6. چرخرعناترست
  7. احتیاجگویاترست
  8. زشتبیناترست
  9. دلیلداناترست

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ صائب

۹٬۸۷۴ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۶٬۹۹۵ شعر) قرار دارد.