تا قسمتم ز میکدهٔ آرزوی کیست
رطل میی که مست شوم ، در سبوی کیست
۱تیغی که زخم ناز به قدر جگر خورم
تا در میان غمزهٔ بیداد جوی کیست
۲بیخی که بردمد گل عیشم ز شاخ او
از گلشن که رسته و آبش ز جوی کیست
۳داغی که روغنم بچکاند ز استخوان
با آتش زبانه کش شمع روی کیست
۴پای طلب که در رهش الماس گرد شد
تقدیر سودنش به تک و پوی کوی کیست
۵دل را کمند شوق که خواهد گلو فشرد
آن پیچ و تاب تعبیه در تار موی کیست
۶وحشی علاج این دل و طبع فسرده حال
شغل مزاج گرم که و کار خوی کیست
۷
