جست‌وجو در اشعار

واژهٔ قافیهقافیه: ـرهدیوان اشعار

چو نان تو ز چوب آمد چه بودی

که بودی زآهنم دندان چو اره

هم‌قافیهردیف: نیستقافیه: ـارهغزلیات

راهی‌ست راهِ عِشْق که هیچَش کِنارِه نیست

آن‌جا جُز آن‌که جان بِسِپارَنْد، چارِه نیست

هم‌قافیهردیف: کنمقافیه: ـارهغزلیات

به عزمِ توبه سحر گفتم استخاره کُنم

بهارِ توبه‌شکن می‌رسد چه چاره کُنم؟

هم‌قافیهردیف: ماقافیه: ـارهدیوان شمس

تا کی باشی ز دور نظارهٔ ما

ما چاره‌گریم و عشق بیچاره ما

هم‌قافیهردیف: راقافیه: ـارهدیوان شمس

دوش من پیغام کردم سوی تو استاره را

گفتمش خدمت رسان از من تو آن مه‌پاره را

هم‌قافیهردیف: راقافیه: ـارهدیوان شمس

باده ده آن یارِ قدح‌باره را

یار ترش‌رویِ شکرپاره را

هم‌قافیهردیف: نیستقافیه: ـارهدیوان شمس

اندرآ ای مه که بی‌تو ماه را استاره نیست

تا خیالت درنیاید پای کوبان چاره نیست

هم‌قافیهردیف: شودقافیه: ـارهدیوان شمس

ای که ز یک تابش تو کوه احد پاره شود

چه عجب ار مشت گلی عاشق و بیچاره شود

هم‌قافیهردیف: نخواهد شدقافیه: ـارهدیوان شمس

نان پاره ز من بستان جان پاره نخواهد شد

آواره عشق ما آواره نخواهد شد

هم‌قافیهردیف: رسیدقافیه: ـارهدیوان شمس

بیا که ساقی عشق شراب‌باره رسید

خبر ببر بر بیچارگان که چاره رسید

هم‌قافیهردیف: کنمقافیه: ـارهدیوان شمس

دل را ز وثاق سینه آواره کنم

بر سنگ زنم سبوی خود پاره کنم

هم‌قافیهردیف: منقافیه: ـارهدیوان شمس

بر گرد جهان این دل آوارهٔ من

بسیار سفر کرد پی چارهٔ من