جست‌وجو در اشعار

واژهٔ قافیهقافیه: ـینستدیوان شمس

از آن لب شکرینت بهانه‌های دروغ

به جای فاتحه و کاف‌ و ها و یاسین است

واژهٔ قافیهردیف: می دانمقافیه: ـارستدیوان اشعار

ز رخسار که گل را در جگر خارست می دانم

نسیم صبح از بوی که بیمارست می دانم

واژهٔ قافیهردیف: ستقافیه: ـیدهدیوان اشعار

سر قلم قدرت بی چون الهی

در روی تو چون روی در آیینه پدید است

واژهٔ قافیهقافیه: ـاستدیوان شمس

آن آتش ساده که ترا خورد و بکاست

آن ساده به از دو صد نگار زیبا است

واژهٔ قافیهقافیه: ـاستدیوان شمس

چنگی صنمی که ساز چنگش بنواست

بر چنگ ترانه‌ای همی زد شبها است

واژهٔ قافیهقافیه: ـاستدیوان شمس

دیوانه شدم خواب ز دیوانه خطا است

دیوانه چه داند که ره خواب کجاست

واژهٔ قافیهقافیه: ـاستدیوان شمس

در دل چو خیال خوش نشست و برخاست

نی نی که ز دل نرفت هم در دل ما است

واژهٔ قافیهقافیه: ـاستدیوان شمس

چندین چپ و راست بیخبر از چپ و راست

چندین من و ماست بیخبر از من و ما است

واژهٔ قافیهردیف: اینقافیه: ـاستدیوان شمس

بوی آن باغ و بهار و گلبن رعناست این

بوی آن یار جهان آرای جان افزاست این

واژهٔ قافیهردیف: اینقافیه: ـاستدیوان شمس

هست ما را هر زمانی از نگار راستین

لقمه‌ای اندر دهان و دیگری در آستین

واژهٔ قافیهردیف: بستقافیه: ـادهدیوان اشعار

همت از افتادگی بستان که حسن خیره چشم

دست عالم را به زلف پیش پا افتاده است

واژهٔ قافیهردیف: نیستقافیه: ـستهدیوان اشعار

نتوان مرا دگر به فسون رام خویش کرد

مرغ ز دام جسته من چشم بسته است