ز رخسار که گل را در جگر خارست می دانم
نسیم صبح از بوی که بیمارست می دانم
۱نبیند ماه ماه از شرم در آیینه روی خود
ز شرم خویش بیش از من در آزارست می دانم
۲ز مستی گرچه نتواند گرفتن چشم او خود را
ولی در صید دل بسیار هشیارست می دانم
۳چه حد دارم که گویم آن بهشتی روی را کافر؟
کمربستن به خون خلق زنارست می دانم
۴نمی سازد فروغ لاله و گل آب دلها را
چراغی در ته دامان گلزارست می دانم
۵نمی دانم کجا می باشد آن سرو سبک جولان؟
به هر جا می روم جولانگه یارست می دانم
۶عبث از طوق قمری نعل وارون می زند هر دم
به صد دل سرو پیش او گرفتارست می دانم
۷از آن جان جهان نتوان کنار از بیم جان کردن
وگرنه مست و بی پروا و خونخوارست می دانم
۸زبیتابی همان بر گرد او چون سایه می گردم
اگرچه بوی گل بر خاطرش بارست می دانم
۹ز کوشش بی قضای آسمانی کار نگشاید
وگرنه از دو جانب شوق در کارست می دانم
۱۰نمی دانم چه رنگ از رحم و لطف و مردمی دارد
هوس پرور، ستمگر، عاشق آزارست می دانم
۱۱ز غیرت می شود عاشق به مرگ خویشتن راضی
وگرنه دوری از معشوق دشوار است می دانم
۱۲نمی دانم چها در بار دارد جلوه یوسف
به صد جان گر خرد مفت خریدارست می دانم
۱۳شعار حسن تمکین، شیوه عشق است بیتابی
و گرنه یار بیش از من گرفتارست می دانم
۱۴ندارد تنگنای خاک صائب اینقدر شکر
نی کلک تو از جایی شکربارست می دانم
۱۵
