جست‌وجو در اشعار

واژهٔ قافیهقافیه: ـدیدمختارنامه

جان را خطرِ روزِ پسین بایددید

دل را غمِ عقلِ‌ پیش بین باید دید

واژهٔ قافیهقافیه: ـیدغزلیات

جهان بر ابرویِ عید از هِلال وَسمه کشید

هِلال عید در ابرویِ یار باید دید

واژهٔ قافیهقافیه: ـیدغزلیات

این لطایف کز لبِ لَعلِ تو من گفتم، که گفت؟

وین تَطاول کز سرِ زلفِ تو من دیدم، که دید؟

واژهٔ قافیهقافیه: ـیدمواعظ

گر بختوری مراد خود خواهی یافت

ور بخت بدی سزای خود خواهی دید

واژهٔ قافیهقافیه: ـیدمواعظ

نیک دَریاب و بَد مَکُن، زنهار

که بَد و نیک باز خواهی دید

واژهٔ قافیهقافیه: ـیددیوان اشعار

از تو با مصلحت خویش نمی‌پردازم

که محال است که در خود نگرد هر که تو دید

واژهٔ قافیهردیف: با ماستقافیه: ـیددیوان شمس

آمد رمضان و عِید با ماست

قفل آمد و آن کلید با ماست

واژهٔ قافیهقافیه: ـیددیوان شمس

پرسید مهم که چشم تو مه را دید

گفتم که بدید و مه ز مه می‌پرسید

واژهٔ قافیهردیف: آیدقافیه: ـیددیوان شمس

رسیدم در بیابانی که عشق از وی پدید آید

بیابد پاکی مطلق در او هر چه پلید آید

واژهٔ قافیهقافیه: ـیددیوان شمس

گفتا که ز دل بدیده باید نگرید

خرد است و در او بزرگها بتوان دید

واژهٔ قافیهقافیه: ـیددیوان شمس

عاشقان پیدا و دلبر ناپدید

در همه عالم چنین عشقی که دید

واژهٔ قافیهقافیه: ـیددیوان شمس

باد صبا می‌وزد از سر زلف نگار

فعل صبا ظاهرست لیک صبا را که دید