جست‌وجو در اشعار

واژهٔ قافیهقافیه: ـکسدیوان اشعار

بی نوش لبان آب بقا را چه کند کس؟

بی سبز خطان برگ ونوا را چه کندکس؟

واژهٔ قافیهقافیه: ـسغزلیات

دل به رَغبت می‌سپارد جان به چشمِ مستِ یار

گر چه هشیاران ندادند اختیارِ خود به کس

واژهٔ قافیهردیف: باشدقافیه: ـسدیوان اشعار

آن را که نظر به سوی هر کس باشد

در دیدهٔ صاحبنظران خس باشد

واژهٔ قافیهردیف: باشدقافیه: ـسمواعظ

گر جهان فتنه گیرد از چپ و راست

و آتش و صعقه پیش و پس باشد

واژهٔ قافیهقافیه: ـسدیوان اشعار

رویی که نخواستم که بیند همه کس

الا شب و روز پیش من باشد و بس

واژهٔ قافیهقافیه: ـسدیوان اشعار

آخر نه گناهیست که من کردم و بس

منظور ملیح دوست دارد همه‌کس

واژهٔ قافیهردیف: نکندقافیه: ـسدیوان اشعار

کسی که روی تو بیند، نگه به کس نکند

ز عشق سیر نباشد، ز عیش بس نکند

واژهٔ قافیهقافیه: ـسدیوان اشعار

گر دوست می‌آید برم یا تیغ دشمن بر سرم

من با کسی افتاده‌ام کز وی نپردازم به کس

واژهٔ قافیهردیف: نکندقافیه: ـسدیوان شمس

در عشق هزار جان و دل بس نکند

دل خود چه بود حدیث جان کس نکند

واژهٔ قافیهقافیه: ـسدیوان شمس

آن مرغ دلی که نیست در بند قفس

او را تو مترسان که نترسد از کس

واژهٔ قافیهردیف: نمی‌آیدقافیه: ـسدیوان شمس

صبر با عشق بس نمی‌آید

عقل فریادرس نمی‌آید

واژهٔ قافیهقافیه: ـسدیوان شمس

سیر نگشت جان من بس مکن و مگو که بس

گرچه ملول گشته‌ای کم نزنی ز هیچ کس