جست‌وجو در اشعار

واژهٔ قافیهردیف: ریختقافیه: ـالغزلیات

عمر بگذشت و همان ناقدردان جلوه‌ایم

نیستی آیینهٔ ما سخت بی‌تمثال ر‌یخت

هم‌قافیهقافیه: ـیختدیوان شمس

باران به سر گرم دلی بر میریخت

بسیار چو ریخت، جست در خانه گریخت

هم‌قافیهقافیه: ـیختدیوان شمس

دل یاد تو کرد چون طرب می‌انگیخت

والله که نخورد آن قدح را و بریخت

هم‌قافیهقافیه: ـیختغزلیات

عشق از خاک من آن روز که وحشت می‌بیخت

رفت ‌گردی ز خود و آینه حیرت می‌ریخت

هم‌قافیهردیف: خویشقافیه: ـختغزلیات

ما آزموده‌ایم در این شهر بختِ خویش

بیرون کشید باید از این وَرطه رَختِ خویش

هم‌قافیهردیف: من استقافیه: ـختدیوان اشعار

آن سست وفا که یار دل‌سخت من است

شمع دگران و آتشِ رخت من است

هم‌قافیهردیف: استقافیه: ـختدیوان شمس

مبر رنج ای برادر خواجه سخت است

به وقت داد و بخشش شوربخت است

هم‌قافیهردیف: اینجا بنهدقافیه: ـختمختارنامه

دریاست جهان که تخت اینجا بنهد

دل مردم شوربخت اینجا بنهد

هم‌قافیهردیف: خویشقافیه: ـختدیوان اشعار

تا کی کشم به صومعه حرمان ز بخت خویش

خرم کسی که برد به میخانه رخت خویش

هم‌قافیهقافیه: ـختدیوان اشعار

کو آنکه نقد او به ترازوی هفت چرخ

شش دانگ بود راست بهر کفه‌ای که سخت

هم‌قافیهقافیه: ـختدیوان اشعار

کرمی که چو زاهدان خورد برگ درخت

نی درخور زهد سازد از دنیا رخت

هم‌قافیهردیف: ماقافیه: ـختدیوان اشعار

از کاه ، کهربا بگریزد به بخت ما

خنجر به جای برگ برآرد درخت ما