جست‌وجو در اشعار
برای عبارت دقیق، آن را میان «گیومه» یا "نقل‌قول" بگذارید. اعراب، ی/ي، ک/ك و نیم‌فاصله در جست‌وجو مهم نیستند.
پالایش بر پایهٔ شاعر، قالب و اثر
۱۰٬۰۰۹ نتیجه برای «صد» · صفحهٔ ۳۰۷ از ۸۳۵
- غزل شمارهٔ ۳۵۸ صائبسبک از حرف بی مغزان نسازم گوهر خود رانبازم همچو کوه از هر صدایی لنگر خود را
- غزل شمارهٔ ۳۶۷ صائبنمی لرزد دلم چون نامه از اندیشه فرداکه من ازخود حسابی دیده ام صد بار محشر را
- غزل شمارهٔ ۳۸۹ صائبمنم کز ناله خود چاک می سازم گریبان راوگرنه هست از گل صد گریبان چاک بلبل را
- غزل شمارهٔ ۴۰۳ صائبسر زلف پریشان را دلی چون شانه می بایدکه بر سر جا تواند داد صد زخم نمایان را
- غزل شمارهٔ ۴۰۹ صائبچه پروای دل صد پاره دارد تیغ سیرابش؟که هر برگی زبان شکر باشد نوبهاران را
- غزل شمارهٔ ۴۲۰ صائباگر چه کوه دارد لنگری، صد سال می بایدکه از من یاد گیرد پای در دامن کشیدن را
- غزل شمارهٔ ۴۳۳ صائبطریق عقل را بر عشق رجحان می دهد زاهدعصایی بهتر از صد شمع کافوری است اعمی را
- غزل شمارهٔ ۴۳۵ صائبغرور دل یکی صد گشت از سجاده تقویز غفلت بادبان شد پرده های خواب کشتی را
- غزل شمارهٔ ۴۴۴ صائبنباشد سرکشی در طبع پیران گران تمکینبه صد من زور بردارد ز جا، طفلی کمانی را
- غزل شمارهٔ ۴۵۹ صائبیکی صد می شود در پرده شرم و حیا خوبیشراب لاله گون رنگ دگر می گیرد از مینا
- غزل شمارهٔ ۴۸۹ صائبدل صد پاره به چشم تو کجا می آید؟خرمن گل به نظر پشته خارست ترا
- غزل شمارهٔ ۵۰۰ صائببه دو صد زخم نپیچد سر تسلیم از تیغکه به آن زلف سیه، شانه رساند خود را