چه غم از کشتن عشاق فگارست ترا؟
که می بی غمی از خون شکارست ترا
۱دیده اشک فشان ابر بهارست ترا
جگر سوختگان مشک تتارست ترا
۲کوه تمکین ترا خنده کبک است فغان
دیده اشک فشان ابر بهارست ترا
۳تو و از کشتن عشاق ندامت، هیهات
خون این بی گنهان آب خمارست ترا
۴با تو ای سرو روان، آه اسیران چه کند؟
نفس سرد خزان باد بهارست ترا
۵دل صد پاره به چشم تو کجا می آید؟
خرمن گل به نظر پشته خارست ترا
۶خونبهایی است که بهتر ز هزاران جان است
دست و پایی که ز خونم به نگارست ترا
۷بحر و کان در نظرت چشم ترست و لب خشک
اشک و آه دگران در چه شمارست ترا؟
۸به کدام آینه تسخیر کنم روی ترا؟
که دل صاف من آیینه تارست ترا
۹تو به این حسن به مشاطه کجاپردازی؟
که دو صد آینه رو، آینه دارست ترا
۱۰گرچه خط گرد برآورد ز معموره حسن
همچنان لنگر تمکین به قرارست ترا
۱۱از حجاب تو همان حلقه بیرون درست
زلف هر چند در آغوش و کنارست ترا
۱۲داغداران تو از برگ خزان بیشترند
کی غم داغ من ای لاله عذارست ترا؟
۱۳کی ز روز و شب صائب خبری هست ترا؟
که ز زلف و رخ خود لیل و نهارست ترا
۱۴
