مفهوم
عرفان
رویکردی معنوی در پی شناخت حق از راه شهود و سلوک درونی؛ در ادب فارسی بن‌مایهٔ بسیاری از آثار است.
عرفان در شعر فارسی با اصطلاحاتی چون سالک، مقام، حال، فنا و بقا همراه است. شاعرانی مانند عطار، مولانا و حافظ به شکل‌های مختلف از تجربه‌های عرفانی سخن گفته‌اند و با زبان نمادین (می، ساقی، معشوق) آن را بیان می‌کنند.
نمونه در شعر
عکسِ رویِ تو چو در آینهٔ جام افتاد
عارف از خندهٔ مِی در طمعِ خام افتادسِرِّ خدا که عارفِ سالِک به کَس نگفت
در حیرتم که باده‌فروش از کجا شنیدمنابع
- مرجع مطالعه و تطبیق: لغت‌نامهٔ دهخدا (مدخل همین واژه)
- مرجع مطالعه و تطبیق: سیروس شمیسا، «سبک‌شناسی شعر» و «انواع ادبی»