حسن‌کلاه هوسی‌گر به تجمل شکند
به که دل از ما ببرد بر سر کاکل شکند
۱بس که به‌گلزار وفا مشترک افتاده حیا
رنگ گل آید به صدا گر پر بلبل شکند
۲مجملت آمد به نظر پردهٔ تفصیل هدر
جزو پراکنده مباد آینه ی کل شکند
۳شمع‌عا بساط طرب است آنکه درتن دشت قعب
سر به هوا پای به دامان توکل شکند
۴خواجه ز رنج کر و فر، ازچه برد بوی اثر
باز ندارد همه‌گر پشت خر از جل‌شکند
۵در ادب بدگهران موعظهٔ شرم مخوان
گردن این خیره سران گر شکند غل شکند
۶پایهٔ اقبال بلند آنهمه چون شمع مچین
کاخرکارت به عرق شرم تنزل شکند
۷از طلب هرزه‌درا چند دهی زحمت پا
کاش درین بحر سراب آبله‌ای پل شکند
۸دل چه‌کند با من وما تا شود ایمن زبلا
کوه هم آخر ز صدا شیشه به قلقل‌شکند
۹سیری چشم است همان جرعه‌کش دور غنا
رنگ خمار تو مگر این دو قدح مل شکند
۱۰صبح زشبنم همه‌تن چشم شد ازشوق چمن
هرکه درین باغ رسید آینه بر گل شکند
۱۱انجمنی راکه دهند آب زتوصیف خطت
دود چراغش همه شب طرهٔ سنبل شکند
۱۲چرخ محال است دهد داد دل بیدل ما
گردش آن چشم مگر جام تغافل شکند
۱۳
