چون رشته‌ای که ازگهر آگاه می‌شود
صد جاده از یک آبله‌کوتاه می‌شود
۱ای قاصد یقین املت رهزن است و بس
منزل مکن بلند که بیگاه می‌شود
۲نقاش نیست کلک ازل گر نظر کنی
آدم مصور از کلف ماه می‌شود
۳بیش وکم غنا هه اسماء حاجت است
فقر آن زمان که گل کند الله می‌شود
۴بر خاتم قناعت درویش مشربی
کم نیست اینکه نام‌گدا شاه می‌شود
۵از آفت غرور حذرکن‌که همچو شمع
چشم از بلندی مژه‌ات چاه می‌شود
۶برهمزن وقار بزرگی ست‌گفتگو
کوه از صدا خفیفتر ازکاه می‌شود
۷چون آسمان کمال بزرگان فروتنی است
وضع تواضع‌آب رخ جاه می‌شود
۸هر نعمتی‌که مائدهٔ حرص چیده است
انجام رغبتش همه اکراه می‌شود
۹از جادهٔ ادب منمایید انحراف
پا خصم دامنی‌ست‌که گمراه می‌شود
۱۰جزیاس نیست‌کروفرلاف زندگی
هر گه نفس بلند شود آه می‌شود
۱۱روزی دو از تو شکوهٔ طالع غنیمت است
این عالم است کار که دلخواه می‌شود
۱۲بیدل به‌ناله خوکن‌و خواهی‌خموش باش
اینها فسانه‌ای‌ست که کوتاه می‌شود
۱۳
