ای آینهٔ حسن تمنای تو جان‌ها
اوراق گلستان ثنای تو زبان‌ها
۱بی‌زمزمهٔ حمد تو قانون سخن را
افسرده چو خون رگ تار است بیان‌ها
۲از حسرت گلزار تماشای تو آبست
چون شبنم گل آینه در آینه‌دان‌ها
۳بی‌تاب وصال است دل اما چه توان کرد
جسم است به راهت گره رشتهٔ جان‌ها
۴آنجا که بود جلوه‌گه حسن کمالت
چون آینه محو است یقین‌ها و گمان‌ها
۵از مرحمت عام تو در کوی اجابت
گم‌گشته اثرها به تک و پوی فغان ها
۶از قوت تأیید تو تحریک نسیمی
بر بحر کشد از شکن موج کمان‌ها
۷در چارسوی دهر گذر کرد خیالت
لبریز شد از حیرت آیینه دکان‌ها
۸در پرده دل غیر خیالت نتوان یافت
جولانکده پرتو ماهند کتان‌ها
۹در دیده بیدل نبود یک دل پر خون
بی‌داغ هوای تو در تن لاله‌ستان‌ها
۱۰
