ای بهارستانِ اقبال ای چمن سیما بیا
فصلِ سیرِ دل گذشت اکنون به چشمِ ما بیا
۱ می‌کشد خمیازهٔ صبح انتظارِ آفتاب
در خمارآبادِ مخموران قدح‌پیما بیا
۲ بحر هر سو رونهد امواج گردِ راهِ او ست
هر دو عالم در رکابت می‌دود تنها بیا
۳ خلوتِ اندیشه حیرت‌خانهٔ دیدارِ تو ست
ای کلیدِ دل درِ امید ما بگشا بیا
۴ عرض تخصیص از فضولی‌های آداب‌ِ وفا ست
چون نگه در دیده یا چون روح در اعضا بیا
۵ بیش از این نتوان حریفِ دا‌غِ حرمان زیستن
یا مرا از خود ببر آنجا که هستی یا بیا
۶ فرصتِ هستی ندارد دستگاهِ انتظار
مفتِ امروزیم پس ای وعدهٔ فردا بیا
۷ رنگ و بو جمع است در هر جا چمن دارد بهار
ما همه پیشِ توایم ای جمله ما با ما بیا
۸ وصلِ مشتاقان ز اسبابِ دگر مستغنی است
احتیاج این است کـای سامانِ استغنا بیا
۹کو مقامی کز شکوهِ معنی‌ات لبریز نیست
غفلت است اینها که بیدل گویدت اینجا بیا
۱۰
