چه فسردگی بلد تو شد که به محفل من و ما بیا
که گشود راه غنودنت که درین فسانه‌سرا بیا
۱نفسی‌ست مغتنم هوس طربی و حاصل عبرتی
سر بام فرصت پر فشان چو سحر به کسب هوا بیا
۲تک‌وتاز و هم جنون عنان به سپهر می‌بردت کشان
تو غبارباخته‌طاقتی به زمین عجز رسا بیا
۳به غبار قافلهٔ سلف نرسیده‌ای و گذشته‌ای
صف پیش می‌زندت صلا که بیا و رو به قفا بیا
۴سر و پا دمی که به هم رسد، تک‌وتازها به قدم رسد
خم انتظار تو می‌کشم به وداع قد دوتا بیا
۵به بتان چه تحفه برد اثر ز ترانه قسمی دگر
به رهت سیه شده خون من به بهار رنگ حنا بیا
۶کس ازین حدیقه نمی‌برد کم‌وبیش قسمت بی‌سبب
چو چنار کو طلب ثمر به هزار دست دعا بیا
۷به ادای ناز فضولی‌ات سر و برگ حسن قبول کو
ستم است دعوت شه کنی که به کلبه‌های گدا بیا
۸به فسون حاجت هرزه‌دو، در جرأتی نگشوده‌ام
ز حیا رسیده به گوش من که عرق کن آبله‌پا بیا
۹تو چو شمع در بر انجمن به هوس ستمکش سوختن
کف پا نشسته به راه سرکه بلغز و جانب ما بیا
۱۰من بیدل از در عاجزی به چه سو روم، به کجا رسم
همه‌سوست حکم برو برو همه‌جاست شور بیا بیا
۱۱
