همه عمر با تو قدح زدیم و نرفت رنجِ خمار ما
چه قیامتی، که نمی‌رسی ز کنار ما به کنار ما
۱چو غبار ناله به نیستان نزدیم گامی از امتحان
که ز خود گذشتن ما نشد به هزار کوچه دچار ما
۲چقدَر ز خجلت مدعا زده‌ایم بر اثر غنا
که چو رنگ دامن خاک هم نگرفت خون شکار ما
۳همه را به عالم بیخودی قدحی‌ست از میِ عافیت
سر و برگِ گردشِ رنگ بین چه خطی کشد به حصار ما
۴دل ناتوان به کجا برَد المِ تردد عاجزی؟
که چو سبحه هر قدم اوفتد به هزار آبله کار ما
۵به سواد نسخهٔ نیستی، نرسید مشقِ تأملت
قلمی به خاکِ سیاه زن، بنویس خطِ غبارِ ما
۶صفِ رنگِ لاله به‌هم شکن، میِ جامِ گل به زمین فکن
به بهار دامن ناز زن، ز حنای دست نگار ما
۷به رکابِ عشرتِ پرفشان، نزدیم دست تظلمی
به غبار می‌رود آرزو، نکشیده دامن یار ما
۸نه به دامنی ز حیا رسد، نه به دستگاهِ دعا رسد
چو رسد به نسبتِ پا رسد، کف دست آبِله‌دارِ ما
۹چو خوش است عمر سبک‌عنان گذرد ز ما و من آن‌چنان
که چو صبح در دمِ امتحان نفتد بر آینه بارِ ما
۱۰چمن طبیعت بیدلم ادب آبیار شکفتگی
زده است ساغر رنگ و بو به دماغ غنچه بهار ما
۱۱
