نفس محرک جسم به غم فسرده ماست
غبار خاک‌نشین را، ر‌م نسیم عصاست
۱مرا معاینه شد از خط شکستهٔ موج
که نقش پا‌ی هوا سرنوشت این دریاست
۲به کنه مطلب عجزم کسی چه پردازد
لب خموش طلسم هزار رنگ صداست
۳چو سرو بی‌طمع از دهر باش و سر بفراز
که نخل بارور از منت زمانه دوتاست
۴من از مرورت طبع کریم دانستم
که آب گشتن بحر اینقدر ز شرم سخاست
۵ز دام صحبت مردم رهایی امکان نیست
کسی‌که‌گوشه‌گرفت از جهانیان عنقاست
۶چو جام طرح خموشی فکن که مینا را
هجوم خنده صدای شکست رنگ حیاست
۷فراق آینهٔ زنگ خورده هستیست
دمی که جلوه‌کند آفتاب سایه کجاست
۸همان حقیقت هیچ است نقش کون و مکان
به هرجه می نگری یک سراب جلوه نماست
۹زبان طعن نگردد غبار مشرب ما
هجوم خار همان زیب دامن صحراست
۱۰به پاس دل همه جا خون سعی باید خورد
که راه بر سر کوه است و بار ما میناست
۱۱به فکرمصرع موزون چه غم خورد بیدل
خیال سرو تواش دستگاه طبع رساست
۱۲
