عالم ایجاد عشرتخانهٔ جزو و کل است
در بهار رنگ هر جا چشم واگردد گل است
۱گر تأمل زین چمن رمز خموشان واکشد
در نمکدان لب هر غنچه، شور بلبل است
۲می‌توان در تخم دیدن شاخ و برگ نخل را
جزو چون کامل شود آیینهٔ حسن‌کل است
۳دسترنج هر کس از پهلوی کوشش‌های اوست
ریشهٔ تاک از دویدن چون عرق آرد مل است
۴طبع ما تنها اسیر دستگاه عیش نیست
تا بگیرد دل غم بی‌ناخنی هم چنگل است
۵در پناه شعله، راحت بر وریم از فیض عشق
داغ سودا بر سر ما سایهٔ برگ گل است
۶شور مستی‌های ما خجلت‌کش افلاس نیست
تا شکستن شیشهٔ ما آشیان قلقل است
۷پیر گشتی با هجوم گریه باید ساختن
سیل این صحرا همه در حلقهٔ چشم پل است
۸بس که گوی شوخی از هم برده است اجزای حسن
ابرو از دنباله‌داری پیش پیش کاکل است
۹فیض این گلشن چه امکان است بیدل کم شود
سایهٔ گل چون پریشان شد بهار سنبل است
۱۰
