فکر آزادی به این عاجز سرشتیها تریست
عقده چندان نیست اما رشتهٔ ما لاغریست
۱تا بود ممکن نفس نشمرده کم باید زدن
ای ز آفت بیخبر دل کورهٔ مینا گریست
۲برق غیرت در جهات دهر وا کرده‌ست بال
چشم بگشایید، بسم‌الله، اگر تاب‌آوریست
۳سیر عالم بی‌تامل زحمت چشم و دل است
شش جهت گرد است در راهی که رفتن سرسریست
۴سعی غربت هیچکس را برنیاورد از وطن
قلقل مینا هنوز آن قهقهٔ کبک دریست
۵فکر معنی چند پاس لفظ باید داشتن
شیشه تا در جلوه باشد رنگ بر روی پریست
۶تو به تو در مغز فطرت ننگ غفلت چیده‌اند
پنبهٔ گوشی که دارد خلق روپوش کریست
۷تا توانی از ادب سر بر خط تسلیم باش
خامه چندانی که بر لغزش خرامد مسطریست
۸در محبت یکسر مویم تهی از داغ نیست
چون پر طاووس طومار جنونم محضریست
۹تیره‌بختی هرچه باشد امتحانگاه وفاست
از محک غافل مباش ای بیخبر رنگم زریست
۱۰چون سحر از قمریان باغ سودای که‌ام
کز بهارم گر تبسم می‌دمد خاکستریست
۱۱قلقل مینا شنیدی بیدل ازعیشم مپرس
خنده‌ای دارم که تا گل کردمی باید گریست
۱۲
