کُنون اِی خِرَدمَند وَصفِ خِرَد
بَدین جایگَه گفتن اَندر خُورَد
۱کُنون تا چه داری بیار از خِرَد
که گوشِ نیُوشَنده زو بَر خُورَد
۲خِرَد بِهتر از هَر چه ایزَد بِداد
ستایش خِرَد را بِه از راهِ داد
۳خِرَد رَهنمای وُ خِرَد دِلگشای
خِرَد دَست گیرد به هَر دو سَرای
۴از او شادمانی وزویَت غَمی است
وزویَت فُزونی وزویَت کَمی است
۵خِرَد تیره وُ مَرد روشن رَوان
نَباشَد هَمی شادمان یِک زَمان
۶چه گُفت آن خِرَدمَند مَردِ خِرَد
که دانا زِ گفتار او بَر خُورَد
۷کسی کو خِرَد را نَدارَد زِ پیش
دِلش گَردَد از کَردهٔ خویش ریش
۸هُشیوار دیوانه خوانَد وُرا
همان خویش بیگانه دانَد وُرا
۹از اویی به هَر دو سَرای اَرجمَند
گسسته خِرَد پای دارَد به بَند
۱۰خِرَد چَشمِ جان اَست چون بِنگری
تو بی‌چَشمْ شادان جَهان نَسپَری
۱۱نخُست‌آفرینش خِرَد را شِناس
نگهبانِ جان است و آنِ سه پاس
۱۲سه پاسِ تو چَشم اَست و گوش وُ زَبان
کَز این سه رَسَد نیک و بَد بی‌گَمان
۱۳خِرَد را وُ جان را که یارَد سُتود
وَ گَر مَن سِتایم که یارَد شُنود
۱۴حَکیما چو کَس نیست گُفتن چه سود
از این پَس بگو کآفرینش چه بود
۱۵تویی کردهٔ کِردگارِ جهان
ببینی هَمی آشکار وُ نَهان
۱۶به گفتارِ دانندگان راه جُوی
به گیتی بِپوی وُ به هَر کَس بِگوی
۱۷زِ هَر دانشی چون سخن بِشنَوی
از آموختن یِک زَمان نَغنَوی
۱۸چو دیدار یابی به شاخِ سَخُن
بدانی که دانش نیاید به بُن
۱۹
