از آغاز باید که دانی دُرُست
سِرِ مایه یی گوهَران از نُخُست
۱که یَزدان زِ ناچیز چیز آفرید
بِدان تا توانایی آرَد پَدید
۲سِرِ مایه یی گوهران این چهار
بَرآوَرده بی‌رَنج و بی‌روزگار
۳یکی آتشی بَر شُده تابناک
میانْ آب و باد از بَرِ تیره خاک
۴نخُستین که آتش به جُنبش دَمید
زِ گرمیش پَس، خُشکی آمد پَدید
۵و زان پَس زِ آرام سَردی نُمود
زِ سَردی هَمان باز، تَری فُزود
۶چو این چار گوهَر، به جای آمدند
زِ بَهرِ سِپَنجی سَرای، آمدند
۷گُهرها، یِک اَندر دِگَر ساخته
زِ هَر گونه، گَردن بَراَفراخته
۸پَدید آمد این گُنبدِ تیز رَو
شگفتی نماینده یی نَو به نَو
۹اَبَر دَه و دو هَفت شُد کَدخُدای
گرفتند هَر یِک، سزاوار، جای
۱۰دَرِ بَخشش و دادن، آمد پَدید
ببخشید دانا چُنان، چون سَزید
۱۱فلک‌ها، یِک اَندر دِگَر ، بَسته شُد
بِجُنبید چون کار پیوسته شُد
۱۲چو دریا و، چون کوه و، چون دَشت و راغ
زَمین شُد به کِردارِ روشَن چراغ
۱۳بِبالید کوه ، آب‌ها بَر دَمید
سَرِ رُستَنی، سویی بالا کشید
۱۴زمین را بُلندی نَبُد جایگاه
یکی مَرکزی تیره بود و سیاه
۱۵ستاره بَر او، بَرشِگِفتی نُمود
به خاک اَندرون، روشنایی فُزود
۱۶هَمی بَر شُد آتش، فُرود آمد آب
هَمی گَشت گِردِ زمین، آفتاب
۱۷گیاه رُست با چَند گونه درخت
به زیر اَندر آمد، سَران‌شان زِ بَخت
۱۸بِبالَد نَدارد جُز این، نیرویی
نپویَد چو پویَندگان، ، هَر سویی
۱۹و زان پَس چو جُنبَنده، آمد پَدید
همه رُستَنی، زیرِ خویش آورید
۲۰خور و خواب و آرام، جوید هَمی
و زان زندگی کام جوید هَمی
۲۱نه گویا زَبان وُ نه جویا خِرَد
زِ خاک و زِ خاشاک تَن پَروَرَد
۲۲نَداند بَد و نیکِ فرجامِ کار
نخواهد از او بَندگی کِردگار
۲۳چو دانا تَوانا بُد و دادگَر
از ایرا نکرد ایچ پنهان هنر
۲۴چُنین است فَرجامِ کارِ جَهان
نَداند کسی آشکار و نهان
۲۵
