بس که می آیم به کویت شرم می آید مرا
چون کنم جای دگر خاطر نیاساید مرا
۱از سر کویت من بی صبر و دل هر جا روم
گرچه باغ خلد باشد دل فرو ناید مرا
۲هر طرف صد خوبرو در جلوه نازند لیک
از همه نظاره روی تو می باید مرا
۳وه چه گفتم من که بینم گاه گاهی روی تو
دیگری را خوبرو گفتن نمی شاید مرا
۴بی خودی من ز عشقت گرچه از حد درگذشت
هر که بیند روی تو معذور فرماید مرا
۵گر تو را باشد گهی پروای غم فرسودگان
نیست غم گر جان و دل از غم بفرساید مرا
۶گفته ای جامی کم است از خاک پای ما بسی
زین تفاخر شاید ار سر بر فلک ساید مرا
۷
