طوبی که به سدره سربلند است
پیش قد تو نیازمند است
۱با خط تو سبزه گر زند لاف
از غنچه سزای ریشخند است
۲عمری تو و زلف با تو همسر
پیمودن عمر را کمند است
۳تا دیده لبت سر تواضع
پیشت به زمین نهاده قند است
۴الطاف تو نشمرم که داند
انفاس حیات را که چند است
۵در گوش نماند جای پندم
ای همنفسان چه جای پند است
۶از هر قدمی به دوست راهیست
جامی منشین که راه بند است
۷
