آواز حسنت ای جان هفت آسمان بگیرد
سلطان عشقت ای مه هر دو جهان بگیرد
۱زلف تو گر به عادت خود را کمند سازد
مرغ از هوا درآرد، مه ز آسمان بگیرد
۲ماهی است عارض تو کاندر سپهر خوبی
چون از افق برآید آفاق جان بگیرد
۳در پای غم فکنده است هجر تو عالمی را
با وصل خود نگویی تا دستشان بگیرد
۴وصلت به کار ایشان دست از میان برآرد
گر هجر تو به زودی پای از میان بگیرد
۵گر خوشخویی نداری خاقانی آن نداند
داند که خوش نگاری این را به آن بگیرد
۶
