این عشق آتشینم دود از جهان برآرد
وین زلف عنبرینت آتش ز جان برآرد
۱هر بامداد خورشید از رشک خاک پایت
«واخجلتا»سُرایان سر زآسمان برآرد
۲یارب چه عشوه داری کآزرم کس ندارد
آن را که آشنا شد از خانمان برآرد
۳قصد لب تو کردم زلف تو گفت هی هی
از هجر غافلی تو که‌ت از جهان برآرد
۴در زلف تو فرو شُد کار دل جهانی
لب را اشارتی کن تا کارشان برآرد
۵ای هجر! مردمی کن، پای از میان برون نه
تا وصل بی‌تکلف دست از میان برآرد
۶خاقانی این سخن گفت او را زبان فرو بست
تا ناگهی نباید کز تو فغان برآرد
۷
