بستهٔ زلف اوست دل، ای دل از آن کیست او
خستهٔ چشم اوست جان، مرهم جان کیست او
۱شهری دل در آستین، بر درش آستان نشین
اینت مسیح راستین درد نشان کیست او
۲شیفتگان یکان یکان مست لبش زمان زمان
او رود از نهان نهان گنج روان کیست او
۳کشت مرا دلش به کین هست لبش گوا بر این
خامشی گواه بین غنچه دهان کیست او
۴خلق چنان برند ظن کوست به جمله زان من
من شده مست این سخن تا خود از آن کیست او
۵سینهٔ خاقانی و غم، تا نزند ز وصل دم
دعوی عشق و وصل هم، تا ز سگان کیست او
۶
