شاها معظّما ملکُ‌الشّرق خسروا
تو حیدری و حرزِ کیان ذوالفقارِ توست
۱شروان که زنده‌کردهٔ شمشیرِ توست و بس
شمشیروار در کفِ دریا‌شعارِ توست
۲بحری به تیغ و شخصِ نهنگان غریقِ توست
کوهی به گرز و جانِ پلنگان شکارِ توست
۳تو تاج‌بخشِ جمعِ سلاطین و همچو من
سلطانِ تاج‌دارِ فلک طوق‌دارِ توست
۴از آسمانِ خاطر و بحرِ ضمیرِ من
دُرِّ دَری و کوکبِ دری نثارِ توست
۵از دهر خاطرِ فضلا را مخاطره است
خاقانی از مخاطره در زینهارِ توست
۶از بس کرم که دست و زبانِ تو کرده‌اند
دستم ثنانویس و زبان سِحر کارِ توست
۷وز بس که گوشِ من ز زبانت لطف شنود
گوشم خزینه‌خانهٔ گوهرنگارِ توست
۸آوازِ الغریق به گردون رسید از آنک
جانم غریقِ همّتِ گردون‌سوارِ توست
۹آهنگِ دست‌بوسِ تو دارم ولی ز شرم
لرزان تنم چو رایتِ خورشیدوارِ توست
۱۰خواهم که چشم برکُنم و سر برآورم
امّا چه سود چشم و سرم شرمسارِ توست
۱۱چون چشم برکنم؟ که سرم زیرِ پای توست
چون سر برآورم؟ که سرم زیر بارِ توست
۱۲شروان به روزگارِ تو امّیدوار باد
کاقبالِ روزگار هم از روزگارِ توست
۱۳
